به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه، حجتالاسلام والمسلمین عابدینی در مراسم اختتامیه نخستین رویداد پژوهشی ـ تبلیغی مجتمع حوزوی مشکات که در مرکز فقهی ائمه اطهار علیهمالسلام برگزار شد، با اشاره به جایگاه ویژه طلبگی و تعهدات مترتب بر آن، طلبه شدن و بهویژه ملبس شدن به لباس روحانیت را ورود به سلسلهای از «میثاقهای الهی» دانست.
وی با بیان اینکه قرآن کریم از مراتب مختلف میثاق سخن گفته است، اظهار داشت: بر اساس آموزههای قرآنی، میثاق عمومی از همه انسانها گرفته شده است، اما انبیا دارای میثاقی خاصتر هستند و از گروههایی خاص نیز تعهدات ویژهای اخذ شده است. طلبگی نیز در امتداد همین منطق، یک میثاق ویژه پس از میثاق عمومی انسان بودن است و ملبس شدن به لباس روحانیت، تعهدی عمیقتر و سنگینتر به شمار میآید.
حجتالاسلام والمسلمین عابدینی با استناد به روایتی از امام صادق علیهالسلام افزود: در نگاه اهلبیت علیهمالسلام، طلبه تنها «صالح» نیست، بلکه «مصلح» است؛ یعنی علاوه بر تلاش برای اصلاح نفس، مسئولیت اصلاح اجتماعی را نیز بر عهده دارد. از اینرو، روحانیت با پوشیدن لباس تبلیغ، خود را در معرض نگاه و قضاوت عمومی قرار میدهد و عملاً به «پرچمدار» دین در جامعه تبدیل میشود.
وی با اشاره به آیات سوره آلعمران و ماجرای حضرت عیسی علیهالسلام و حواریون، تصریح کرد: قرآن کریم از گروهی سخن میگوید که ایمان آنان از سطح اعتقاد ذهنی فراتر رفته و به ایمان متراکم و عینی تبدیل شده است. حواریون، دینداری را نه صرفاً با شنیدن، بلکه با زیستن در کنار پیامبر الهی آموختند و سپس به عنوان الگوهای عینی دینداری در جامعه حضور یافتند. این همان نقشی است که امروز از روحانیت انتظار میرود.
استاد حوزه علمیه با بیان اینکه طلبه و روحانی باید مصداق «شاهد» در جامعه باشد، گفت : در آیات قرآن، مؤمنان خاص از خدا میخواهند که آنان را در زمره شاهدان قرار دهد؛ شاهدانی که اعمال مردم با نگاه به رفتار آنان سنجیده میشود. این جایگاه، مسئولیتی سنگین است و اقتضا میکند که رفتار، گفتار و سبک زندگی روحانی، معیار سنجش دینداری قرار گیرد.
وی محور اصلی این مسئولیت را قرآن کریم دانست و تأکید کرد: روحانیت متعهد است که ترویج «ما أَنزَلَ الله» را سرلوحه زندگی و تبلیغ خود قرار دهد. قرآن باید محور اندیشه، بیان و عمل طلبه باشد و تبعیت از پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآله و اولیای الهی، میزان سنجش فعالیتهای تبلیغی قرار گیرد.
حجتالاسلام والمسلمین عابدینی با اشاره به داستان نذر حضرت مریم سلاماللهعلیها، طلبگی را نوعی «وقف اختیاری» دانست و گفت: طلبه با اختیار خود، وجود و عمرش را در مسیر دین قرار میدهد. از این منظر، هرگونه غفلت، گناه یا تصرف نابهجا، به معنای تصرف در «ملک ویژه الهی» است و نیازمند مراقبت مضاعف است.
وی در ادامه با استناد به آیه «وَکَذَٰلِکَ جَعَلْنَاکُمْ أُمَّةً وَسَطًا»، روحانیت را واسطه دریافت و انتقال معارف دانست و تصریح کرد: طلبه همواره «دستگیرنده» از معارف نبوی و قرآنی است و در عین حال «دستدهنده» به جامعه. اگر این اتصال علمی و معنوی قطع شود، روحانیت از مجرای فیض الهی خارج شده و به انتقالدهنده سلیقهها و منیتهای شخصی تبدیل خواهد شد.
استاد حوزه علمیه با اشاره به روایاتی درباره آثار ماندگار تعلیم، خاطرنشان کرد: تعلیم صحیح، زنجیرهای از اعمال صالح را تا قیامت استمرار میبخشد و این از بزرگترین توفیقات الهی در مسیر طلبگی است. از اینرو، طلبه باید بکوشد اثری ماندگار و رو به رشد در جامعه بر جای بگذارد.
وی در پایان با تأکید مجدد بر انس عمیق با قرآن کریم، گفت: حیات طلبگی بدون ارتباط مستمر و زنده با قرآن معنا ندارد. قرآن نباید تابع آرا و سلایق ما شود، بلکه این آرا و اندیشهها باید بر قرآن عرضه شوند. همانگونه که در کلام امیرالمؤمنین علیهالسلام آمده است، در عصر ظهور، امام زمان عجلاللهتعالیفرجه، آرا را بر قرآن عرضه میکند، نه قرآن را بر آرا. امید است زندگی فردی و اجتماعی روحانیت، هرچه بیشتر رنگ و بوی قرآنی به خود بگیرد.
انتهای خبر/
نظر شما